ครูโรงเรียนสำหรับชนพื้นเมืองในฟิลิปปินส์ทำเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนให้เป็นจริงในห้องเรียนได้เกือบทุกวัน แต่ยิ่งงานออกไปนอกโรงเรียน คะแนนยิ่งลดลงเหลือระดับปานกลาง

ฟิลิปปินส์มีโครงการการศึกษาสำหรับชนพื้นเมืองที่ให้โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลจัดการเรียนการสอนให้เข้ากับวัฒนธรรมของชุมชน งานนี้ถามว่าครูในโรงเรียนเหล่านั้นทำอะไรบ้างที่ทำให้เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDG) เกิดขึ้นจริงในระดับท้องถิ่น — ทั้งการมีส่วนร่วมกับชุมชน การส่งเสริม และการปฏิบัติในห้องเรียน — และครูกับชุมชนมองเรื่องนี้ตรงกันหรือไม่

วิจัยแบบผสมคู่ขนาน · แบบสอบถามครู 131 คนจากโรงเรียนที่ใช้โครงการนี้ในเขตการศึกษาเมืองบายูกัน จังหวัดอากูซานเดลซูร์ วัดด้วยมาตรวัด 5 ระดับ (การมีส่วนร่วมและการส่งเสริมวัดระดับความเห็นด้วย การปฏิบัติวัดความถี่) รวม 12 ตาราง ตารางละ 5 ข้อ · สนทนากลุ่มและสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างครู 20 คน (คัดจากผู้ตอบแบบสอบถามตามที่ตั้งโรงเรียน จำนวนนักเรียน และการอบรมที่เคยรับ) และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 15 คน ได้แก่ ผู้ปกครอง เยาวชน และผู้นำชนเผ่า วิเคราะห์แก่นสาระ · แล้วนำสองส่วนมาเทียบว่าสอดคล้องหรือขัดกัน

• ในห้องเรียนคะแนนสูงสุด — การจัดการชั้นเรียนได้ 4.36 จาก 5 ระดับ “ทำเสมอ” โดยข้อที่สูงที่สุดของทั้งชุดคือการคำนึงถึงสิทธิและระบบปกครองของชนพื้นเมืองในการดูแลชั้นเรียน 4.41 · การวัดผล 4.10 · การออกแบบสื่อการสอน 4.05 · วิธีสอน 4.01 (ระดับ “บ่อย”) โดยข้อที่สูงคือการเชื่อมบทเรียนกับปัญหาและการต่อสู้ของสังคม 4.22 และการให้นักเรียนติดตามความก้าวหน้าของตัวเอง 4.21
• พอเป็นงานที่ต้องออกไปนอกโรงเรียน คะแนนลดลงมาอยู่ที่ 3.4–3.9 — การประสานผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 3.66 · กิจกรรมเพื่อสังคม 3.80 · การวางแผนพัฒนาชุมชน 3.70 · ความร่วมมือกับสถาบันอื่น 3.44 · การเผยแพร่ข้อมูล 3.89 (ใช้โซเชียลมีเดียส่งเสริมมรดกวัฒนธรรม 4.01 เป็นข้อสูงสุดของกลุ่มนี้)
• ต่ำที่สุดคืองานเชิงความรู้และการระดมสังคม ซึ่งอยู่ที่ระดับ “เห็นด้วยปานกลาง” — การพัฒนาความรู้ของชุมชน 3.19 โดยข้อที่ต่ำที่สุดของทั้งชุดคือการทำวิจัยเองเรื่องทรัพยากรในเขตแดนบรรพชน 2.86 และการจัดอบรมการวางแผนให้ชุมชน 2.93 · การระดมสังคม 3.38 · การชวนผู้แทนชนเผ่ามาเป็นผู้ช่วยสอนได้ 3.52 ต่ำสุดในกลุ่มวิธีสอน
• เสียงจากการสนทนากลุ่มตรงกับตัวเลข — ครูบอกว่าการหาผู้บริจาคและพันธมิตรภาคเอกชนเป็นทางที่เป็นไปได้ที่สุดในการอุดช่องว่างเรื่องสื่อการสอน ทุพโภชนาการ และบริการสุขภาพ เพราะบางหมู่บ้านไม่มีสถานีอนามัย · ปัญหาใหญ่ที่สุดของนักเรียนคืออ่านจับใจความไม่ได้ จึงเน้นโครงการแก้ปัญหาการอ่าน · ใช้เฟซบุ๊กแจ้งข่าวและมาตรการรับมือภัยพิบัติ · ก่อนทำโครงการใดต้องขออนุญาตผู้นำชนเผ่าและผู้อาวุโสก่อน และเชิญมาทำพิธีก่อนเปิดเทอม
• ครูยอมรับว่าตัวเองอาจไม่ได้มีความรู้เรื่อง SDG แน่นหนา แต่มีวิธีทำให้เป้าหมายเหล่านั้นเกิดขึ้นในแบบของตัวเอง เช่น แปลงผักในโรงเรียนที่ลดความหิวซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่เด็กออกกลางคัน สื่อการสอนภาษาแม่ที่เล่าเรื่องของชุมชนเอง และการให้นักเรียนร่างกติกาวินัยของห้องเอง

สำหรับผู้วางนโยบายการศึกษาชนพื้นเมืองและหน่วยงานพัฒนา ภาพที่ออกมาชัด — ครูทำสิ่งที่อยู่ในมือได้ดีอยู่แล้ว คือห้องเรียนที่เคารพวัฒนธรรมและให้เด็กมีเสียง แต่สิ่งที่ครูทำได้น้อยคือสิ่งที่ต้องใช้ทรัพยากร เครือข่าย และเวลาเกินกว่าโรงเรียนจะมี ทั้งงานวิจัย การอบรม พลังงานแสงอาทิตย์ และความร่วมมือกับหน่วยงานวิทยาศาสตร์ · ถ้าจะให้โรงเรียนเหล่านี้เป็นกลไกท้องถิ่นของเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน จุดที่ควรเติมไม่ใช่ห้องเรียน แต่คือช่องทางที่โรงเรียนจะดึงหน่วยงานภายนอกเข้ามา และการที่ครูขอความยินยอมจากผู้นำชนเผ่าก่อนเสมอคือเงื่อนไขของการทำงานที่นี่ ไม่ใช่ขั้นตอนที่ข้ามได้